۰۲۱-۷۷۳۶۳۲۲۳ | تهرانپارس، خیابان استخر، بوستان نهم، پلاک ۵۵

جهان کودکان ، جهانی آکنده از خطر ، واقعیت و گمان است . جهانی ست که بسیاری از بزرگ سالان ویژگی های خاص آن را فراموش کرده اند. اگر آنان برای چند دقیقه به دوران کودکی خود برگردند و به زمانی بیندیشند که سایه ی برگ های درختان در شب آنان را می ترساند ،بی گمان در می یابند چرا کودکان از موضوع هایی می ترسند که چندان ترسناک هم نیستند. باورها،گمانه ها و تخیلات کودکان برایشان صد در صد واقعی هستند ،زیرا هرچه به گمان و خیالشان در می آید حقیقت دارد . زمانی که کودک ساعت ها با عروسک ها و اسباب بازی هایش بازی می کند و به هر کدامشان نقش و شخصیتی واقعی می دهد چرا سایه ی روی دیوار هیولایی ترسناک نباشد که می خواهد او را بگیرد. برخی ترس های کودکان رایج و طبیعی و برخی دیگر غیر عادی و نادر هستند.

اگر پدر و مادر و نزدیکان کودک نسبت به ترس او بی توجه غافل باشند ، نه تنها گاهی بر شدت آن افزوده شود، بلکه این احتمال وجود دارد، در ذهن و اندیشه ی او تثبیت و ماندگار شود. برای همین ،باید پیش از این که ترس کودک برای او و خانواده اش مسئله و مشکلی بغرنج و حاد شود ، راهی برای کاهش و نابودی آن بیابند. نخستین گام برای این منظور نیز، پذیرش تمامی هیجانات و گمانه های کودک است، چه آن دسته که خوش آیند و رضایت بخش هستند ، مانند شادی و نشاط چه آن دسته که ناخوش آیند و نامطلوب هستند مانند ترس و اضطراب.

اساسا اضطراب و احساس تنش و استرس علت های احتمالی بی شماری دارد . آشنایی با عوامل ایجاد کننده اضطراب در کودکان میتواند ما را به سمت شناسایی و حل این مشکل راهنمایی کند. در این مقاله به ریشه های ایجاد اضطراب در سال اول زندگی کودکان می پردازیم.
یکی از مراحل اولیه رشد و تحول از دیدگاه بسیاری از روان شناسان از جمله اریکسون و پیاژه مرحله تولد تا یک سالگی کودک است. اریکسون این مرحله را اعتماد در مقابل بی اعتمادی نامید.کودک در این مرحله است که تصویر ذهنی اش را از جهان پیرامون خودش شکل می دهد و درصورت دریافت محبت و توجه کافی دنیا را جایی امن و قابل پیش بینی و در غیراین صورت محیطی ناامن و آسیب زننده تصویر می کند.

آن چه که در این مرحله از رشد کودک بسیار حائز اهمیت است ، چگونگی رفتار مراقب اصلی با کودک است . مادر باید در این سن کاملا برای کودک در دسترس باشد و به کوچک ترین علائم کودک واکنش نشان دهد. غیبت طولانی مادر و یا غیبت وی بدون اطلاع قبلی بسیار برای کودک آسیب زننده است و کودک را دچار اضطراب ، ترس از جدایی و بی قراری های غیرقابل کنترل می کند. در این مرحله از رشد به مادران شاغل پیشنهاد می شود که برای آماده سازی کودک برای جدایی از فعالیت های تسهیل گری چون بازی قایم باشک استفاده کنند و زمان غیبت خود را از پیش فرزندشان تا حد امکان کاهش دهند. بازی قایم باشک مفهوم جدایی از مادر و بازگشت او را به صورت تاثیرگذاری به کودک منتقل می کند.

بسیاری از کودکان اگر با استفاده از عروسک های محبوبشان و از طریق انواع بازی ها جدایی برایشان به تصویر کشیده شود به تدریج در مواجهه با انواع جدایی ها احساس آرامش بیشتری می کنند. قبل از ترک کودک مادر باید با فرزندش خداحافظی کرده و با زبان بدن ملموس این جدایی را به کودک نشان دهد ( بای بای کردن با کودک با حرکت دست ترجیحا مشابه کاری که در بازی قایم باشک با فرزند خود انجام می دهد) این که مربی و یا شخص دیگری حواس کودک را پرت کند تا مادر یا پدر به راحتی در بی توجهی کودک محیط را ترک کند در طولانی مدت بسیار آسیب زننده است و اعتماد کودک را به والدینش از بین میبرد و او را در لحظات تنهایی دچار تشویش و اضطراب می کند. در پایان این نکته را به خاطر داشته باشید که هنگام نیاز کودک در دسترس وی باشید و برای اجتناب از به اصطلاح بغلی شدن کودک ، او را از دریافت این نیاز مهم محروم نکنید.